Voor al je schrijfworkshops

Lekker Schrijven schrijfvijfdaagse in Milonga

Milonga betekent tango , maar ook de plaats waar de tango gedanst wordt. Ik zou het vrij vertalen als ‘mijn verlangen’, wat het dan ook mag zijn. Rondlopend in de tuin, verkennend, zou deze plek ‘mijn verlangen’ kunnen zijn. Spannende hoekjes afgewisseld met open ruimtes. Vreemdsoortige behuizingen verspreid over het terrein. Het maakt je nieuwsgierig.
Het hoofdgebouw staat langs de smalle weg die naar het bos leidt. Als je er voor open staat, kun je in het bos de energie ervaren van de vele soldaten die tijdens twee oorlogen gesneuveld zijn. Een oude eik staat langs het pad als een symbool van overlevingskracht.
Het bos is jong. Oude bomen werden gekapt tijdens de strijd om plaats te maken voor loopgraven en toen het vrede was, werden nieuwe bomen aangeplant. Alleen de eik staat er al 300 jaar.
Vanuit de tuin loop je het bos in en hoe je ook gaat, er is altijd een weg terug naar de tuin. Vogels fluiten de hele dag, geven een gratis concert. Kikkers in de poel in de paardenweide kwaken dag en nacht. Als de schemering valt, komen vleermuizen en uilen te voorschijn.
Gedurende de dag wordt er hard gewerkt door de gasten die hier de tijd, de rust en de energie kunnen vinden om tot mooie creatieve resultaten te komen. Schrijvers, beeldhouwers en schilders worden geïnspireerd en stijgen boven hun kunnen uit. In de keuken van het hoofdgebouw is er door de dag heen een bedrijvigheid om iedereen van eten en drinken te voorzien. Je kunt je geen betere plek bedenken om je verhaal te schrijven. Met de nodige feedback komt er een stroom van woorden op gang die tezamen een prachtige vertelling vormen.
De sfeer die om Milonga hangt is zonder stress en ’s avonds als de laatste inspiratie wegglijdt, is er een buitenvuur om je opnieuw op te laden. Het is een ontmoetingsplek om ervaringen te delen, grappen te maken en een glas heerlijke wijn te drinken. Als de schemering overgaat in het donker van de nacht, met een flonkerende sterrenhemel en satellieten die als het ware tussen de sterren door laveren, is het tijd om te gaan slapen om de volgende dag vol energie aan een nieuw hoofdstuk te beginnen.
Milonga, mijn verlangen. Ik wil hier zijn. Ik voel me thuis. Mag doen wat ik wil en sta even buiten de werkelijkheid. Totdat de plicht weer roept en het tijd wordt om naar de plek te gaan waar ik vandaan kom, mijn huis.
Milonga, mijn verlangen om hier terug te komen zodra er weer een schrijversweek georganiseerd wordt.

Bron: Lieve van den Berg http://lievevandenberg.blogspot.com/

Artikel uit het tijdschrift Schrijven

Schrijfdriedaagse. Veel schrijven, eigen werk bespreken, inspirerende ideeen krijgen en bij het kampvuur lachen om typische schrijvershumor. Frieda van Dreven was erbij.
Bij het Franse dorpje Le Coq Banni, staat een driehonderd jaar oude eik. Wij, schrijvers mogen niet praten, en lopen daarom zwijgend om de enorme boom heen. We bevoelen de dikke laag mos op de stam, denken aan wat deze boom heeft meegemaakt, lopen struikelend door de takken en turen omhoog naar de kruin.
Sommigen luisteren met gesloten ogen naar het zingen van de vogels en gegons van de insecten. Tot Ellis Flipse die samen met Netty van Kaathoven deze schrijfdriedaagse organiseert, met grote passen verder loopt. Dwars door het hoge natte gras, door prikkende braamstruiken dieper het bos in. Wij volgen haar, zwijgend.
Voor deze driedaagse zijn veertien deelnemers eind juni bijeen in Milonga, een groepsaccommodatie in Le Coq Banni. De schrijfopdrachten worden verzorgd door Netty van Kaathoven, die een groot aantal kinderboeken en gebundelde columns op haar naam heeft staan. Ellis Flipse, net terug na een jarenlang verblijf in Turkije en schrijfster van het boek Yabanci, regelt de huishoudelijke zaken.
Het huis Milonga wordt beheerd door Marianne en Fons, die zorgen dat het de deelnemers aan niets ontbreekt. Zo kunnen we ons volledig concentreren op het schrijven. Een groot deel van de deelnemers kent elkaar van het Schrijven Online-forum. En de schrijfervaring is divers; van rijp - zeven gepubliceerde jeugdboeken - tot groen: schrijvend aan een prentenboek voor een nog onbekende uitgever.
Ik sjouw achter de anderen aan door het bos, over nauwelijks zichtbare paden. Muggen zoemen rond mijn hoofd; ik sla ze weg. We moeten ons op de omgeving concentreren en ons laten inspireren door het bos, zegt Ellis. Ze stapt stevig door, ze kent de weg. Ik doe mijn best niet achter te raken. Weer een zoemende mug. In mijn nek gloeit een jeukende bult; ik probeer me te concentreren op de omgeving.
In de tuin van de Milonga zetten we zwijgend de laptop aan. Ik bestudeer het blad met de schrijfopdrachten, allemaal met de eik als uitgangspunt. Zal ik beginnen met een dialoog of de 'couleur locale'? Of schrijf ik een gedicht waarbij de eik een rol speelt? Ik twijfel. De stroomgebruikers klitten bij elkaar, de anderen zoeken een plekje in de tuin. Op fluistertoon doet Trenke research bij Marlies, de insectendeskundige. Inge besluit de eik te negeren en te schrijven aan het vervolg op haar onlangs uitgebrachte kinderboek.
Ik typ: De eik.
Ik staar naar mijn lege computerscherm. Er is geen internet, ik kan geen e-mail checken, er is niets om me af te leiden. De lunchgeuren komen uit de keuken: straks weer verse croissantjes, huisgebakken walnotenbrood met zachte geitenkaas, zelfgemaakte perzikjam en kweeperenstroop... Niet aan denken. Aan het werk.
Intussen bespreekt Van Kaathoven met de andere helft van de groep hun meegebrachte werk. Van haar en de andere groepsleden krijgen ze feedback. Soms even slikken, maar je werk wordt er beter van. Wij zijn vanmiddag aan de beurt.

Bron: Schrijven Magazine door Frieda van Dreven
Verder lezen? Bestel het tijdschrift

Lekkerschrijven-driedaagse

July 22nd, 2009 door Stéphanie de Geus
Van 25 tot en met 28 juni werd er in Milonga, in het Franse dorpje Le Coq Banni voor de eerste keer een schrijfdriedaagse gehouden. In totaal waren er veertien mensen op dit inspirerende weekend aanwezig. Het weekend was een initiatief van Ellis Flipse en Netty van Kaathoven.
Op de donderdagmiddag waren de deelnemers vanaf vier uur welkom en werd er om zeven uur gezamenlijk gegeten. Die avond werden de deelnemers nog niet aan het werk gezet, maar mochten ze onder het genot van een glaasje wijn om het kampvuur zitten.
’s Ochtends werd iedereen echter om half 9 aan de ontbijttafel verwacht, waarna er eerst een gezamenlijk opdracht volgde. Daarna werd de groep in tweeën gesplitst. De kinderboeken helft werd het bos ingestuurd met Ellis, de andere helft bleef bij Netty om teksten te bespreken. ’s Middags werd het omgedraaid. Al ging ‘men’ toen niet het bos is omdat het met bakken uit de hemel kwam. Een kampvuur zat er die avond dus niet in.
Hoewel Ellis en Netty dagelijks een vol programma organiseerde, stond het iedereen vrij om daar een eigen draai aan te geven. Wilde je liever de hele dag in stilte en eenzaamheid aan je eigen verhaal werken, dan was dat geen probleem. Overal in de tuin, onder de tent en binnen zaten mensen te schrijven. Sommigen met pen en papier en anderen met laptops. Tijd om te luieren was er niet, er moest gewerkt worden! Er werd alleen op gezette tijden een pauze ingelast om te eten.
De drie dagen waren echter zo om en veel deelnemers waren van mening dat de ‘driedaagse’ wel uitgebreid mocht worden. Afgesneden van internet, huishoudelijk klussen en andere verplichtingen kwamen sommige na drie dagen pas echt opgang. Ideeën en woorden begonnen te stromen, maar toen was het al weer tijd om naar huis te gaan. Maar tijdens de evaluatie was iedereen het er over eens: “Het was héérlijk! Wanneer kunnen we weer?”

Bron: Stéphanie de Geus http://www.stephaniedegeus.nl/wordpress/

vrijdag 10 juli 2009

Lekkerschrijven-driedaagse

Van 25 tot 28 juni was ik op schrijfdriedaagse in huis Milonga net buiten het dorp Le Coq Banni in Noord Frankrijk, met dertien medecursisten plus de twee organisatoren, Ellis Flipse en Netty van Kaathoven.
Wat werden we daar verwend! Het enige wat 'moest' was op tijd zijn bij de prima verzorgde maaltijden en het enige wat verboden was, was met je schoenen aan de trap op lopen. Nu, daar valt mee te leven.
's Morgens om 8 uur luidde onze Waus de bel om degenen die dan nog op bed lagen (niet veel meer!) te wekken. Om 8.30 uur was het gezamelijke ontbijt met heerlijke broodjes en Franse kaasjes, maar ook zelfgemaakte jams en Nederlandse hagelslag, appelstroop en pindakaas. Keus genoeg dus. Koffie, thee en sapjes kon je nemen zo veel je wilde.
Na het ontbijt gingen we verder in twee groepen. De ene groep ging er op uit met Ellis: een wandeling door het fraaie bos waaraan een schrijfopdracht verbonden was. De andere groep bleef binnen en besprak onder leiding van Netty teksten die ofwel van huis waren meegenomen ofwel i.v.m. de schrijfopdracht waren geschreven. Men was trouwens volkomen vrij om de opdrachten te doen of om aan eigen werk te schrijven.
Na de lunch wisselden de groepen en gingen de binnenblijvers met Ellis mee naar buiten en gingen de wandelaars naar binnen. Later op de middag was er tijd om aan de opdracht te schrijven, of om aan eigen werk verder te schrijven.
De avond waren we vrij. Dus wat deed men? Lekker luieren en kletsen? Een wandeling maken? Nee hoor. De laptops werden mee naar buiten genomen en er werd geschreven! Geen wonder... De omgeving, de prima verzorging en het samen zijn met zo veel bezielde schrijvers werkten zeer inspirerend. De vingers kriebelden: er moest geschreven worden!

Bron: Marlies Vaz Nunes
http://marliesnieuws.blogspot.com/2009/07/schrijfdriedaagse-milonga.html